واگویه

آن روزهاي عاشقي،ديوانگي،دلدادگي

يک روز برفي آمدم تا اينکه مهمانت شدم

گنجشککي سرگشته در ايوان چشمانت شدم

اينجا تو بر بوم دلم رنگ هياهو مي زدي

با چشمهاي روشنت پهلو به آهو مي زدي

اين کوچه ها لبريز از عطر نفسهاي تو بود

آن پنجره يادآور لبخند زيباي تو بود

اما تو رفتي بي خبر تا سرزمين دورها

رفتي و مستي هم پريد از خوشه انگورها

گفتي کنار پنجره دگر سراغم را نگير

در کوچه هاي شب زده،بانو،چراغم را نگير

اينجا حضور روشنت در چشم من گل مي کند

آهسته مي بارد،ولي دارد تحمل مي کند

مي ترسم از روزي که تو ديگر فراموشم کني

مانند نبض شعله اي در باد خاموشم کني

وقتی از درون تمام وجودت یخ بزنه وقتی چشم از دنیا ببندی و آرزوی مرگ بکنی وقتی احساس کردی که دیگه هیچکس درکت نمی کنه

وقتی احساس کنی تنها ترین تنها ها هستی ووقتی باد شمع اتاقت رو خاموش کنه چشمهایت را ببند و با همه وجود از خدا بخواه که صدایت کند

آن وقت روح خاموشت جان میگیرد و برایت فردا روز دیگریست

اونی که تو یه جای کوچیک و تو یه زمان کوتاه به وجود می یاد عشق نیست

اون کسی میره تا عاشق بشه به عشق نمی رسه

عشق باید خودش بیاد اون پسر یا دختری که منتظره تا مثلا عصری از خونه بره بیرون تا یکی رو ببینه

یا یکی بیاد طرفش تا عاشق بشه و بعدش بشینه تو اتاق و نوار بزاره و گریه کنه دنبال عشق نمی گرده میخواد بازی کنه

میخواد بگه که من مثلا بزرگ شدم

عشق یه چیز کور نیست عشق باید روشن باشه عشق از سر ناچاری نیست عشق باید خودش یه چاره باشه عشق زمان لازم داره

مانده تا برف زمین آب شود

مانده تا بسته شود این همه نیلوفر وارونه چتر

نا تمام است درخت

زیر برف است تمنای شنا کردن کاغذ در باد

و فروغ تر چشم حشرات

و طلوع سر غوک از افق درک حیات

در هوایی که نه افزایش یک ساقه طنینی دارد

و نه آواز پری میرسد از روزن منظومه برف

تشنه زمزمه ام

من که در لخت ترین موسم بی چهچه سال

تشنه زمزمه ام؟

بهتر آن است که بر خیزم

رنگ را بردارم

روی تنهایی خود نقشه مرغی بکشم.

سهراب سپهری

شرح پریشانی

دوستان شرح پریشانی من گوش کنید

داستان غم پنهانی من گوش کنید

قصه بی سر و سامانی من گوش کنید

گفت و گوی من و حیرانی من گوش کنید

شرح این آتش جانسوز نگفتن تا کی؟

سوختم سوختم این راز نهفتن تا کی؟

روزگاری من و دل ساکن کویی بودیم

ساکن کوی بت عربده جویی بودیم

عقل و دین باخته دیوانه رویی بودیم

بسته سلسله سلسله مویی بودیم

کس در آن سلسله غیر از من و دل بند نبود

یک گرفتار از این جمله که هستند نبود

نرگس غمزه زنش این همه بیمار نداشت

سنبل پر شکنش هیچ گرفتار نداشت

این همه مشتری و گرمی بازار نداشت

یوسفی بود ولی هیچ خریدار نداشت

اول آن کس که خریدار شدش من بودم

باعث گرمی بازار شدش من بودم

عشق من شد سبب خوبی و رعنایی او

داد رسوایی من شهرت زیبایی او

بس که دادم همه جا شرح دل آرایی او

شهر پر گشت ز غوغای تماشایی او

این زمان عاشق سرگشته فراوان دارد

کی سر برگ من بی سر و سامان دارد

چاره این است و ندارم به از این رای دگر

که دهم جای دگر دل به دلارای دگر

چشم خود فرش کنم زیر کف پای دگر

بر کف پای دگر بوسه زنم جای دگر

بعد از این رای من این است و همین خواهد بود

من بر این هستم و البته چنین هواهد بود

پیش او یار نو و یار کهن هر دو یکی ست

حرمت مدعی و حرمت من هر دو یکی ست

قول زاغ وغزل مرغ چمن هر دو یکی ست

نغمه بلبل وغوغای زغن هر دو یکی ست

این ندانسته که قدر همه یکسان نبود

زاغ را مرتبه مرغ خوش الحان نبود

چون چنین است پی کار دگر باشم به

چند روزی پی دلدار دگر باشم به

عندلیب گل رخسار دگر باشم به

مرغ خوش نغمه گلزار دگر باشم به

نو گلی کو که شوم بلبل دستان سازش

سازم از تازه جوانان چمن ممتازش

آن که بر جانم از او دم به دم آزاری هست

می توان یافت که بر دل ز منش باری هست

از من و بندگی من اگرش باری هست

بفروشد که به گوشه خریداری هست

به وفاداری من نیست در این شهر کسی

بنده ای همچو مرا هست خریدار بسی

مدتی در ره عشق تو دویدیم بس است

راه صد بادیه درد بریدیم بس است

قدم از راه طلب باز کشیدیم بس است

اول و آخر این مرحله دیدیم بس است

بعد از این ما و سر کوی دلارای دگر

با غزالی به غزل خوانی و غوغای دگر

تو مپندار که مهر از دل محزون نرود

آتش عشق به جان افتد و بیرون نرود

وین محبت به صد افسانه و افسون نرود

چه گمان غلط است این برود چون نرود

چند کس از تو و یاران تو آزرده شود

دوزخ از سردی این طایفه افسرده شود

ای پسر چند به کام دگرانت بینم

سر خوش و مست ز جام دگرانت بینم

مایه عیش مدام دگرانت بینم

ساقی مجلس عام دگرانت بینم

تو چه دانی که شدی یار چه بی باکی چند؟

چه هوسها که ندارند هوسناکی چند؟

یار این طایفه خانه بر اندار مباش

از تو حیف است به این طایفه دمساز مباش

می شوی شهره به این فرقه هماواز مباش

غافل از لعب حریفان دغل باز مباش

به که مشغول به این شغل نسازی خود را

این نه کاری ست مبادا که ببازی خود را

در کمین تو بسی عیب شماران هستند

سینه پر درد ز تو کینه گذاران هستند

داغ بر سینه ز تو سینه فگاران هستند

غرض این است که در قصد تو یاران هستند

باش مردانه که ناگاه قفایی نخوری

واقف کشی خود باش که پایی نخوری

گر چه از خاطر وحشی هوس روی تو رفت

وز دلش آرزوی قامت دلجوی تو رفت

شد دل آزرده و آزرده دل از کوی تو رفت

با دل پر گله از ناخوشی خوی تو رفت

حاش لله که وفای تو فراموش کند

سخن مصلحت آمیز کسان گوش کند